eeeath_admin Nα ‘σκίζες τα ουράνια
να κατέβαινες,
πόσες φορές το λέει το στόμα,
με μύριους τρόπους το φωνάζει η καρδιά,
τη μέρα, την ασέληνη βραδιά
γονατιστή στο χώμα.
Γύρω σκοτάδι,
φώτα λιγοστά,
κάποιες ψυχές με τ’ όνομα Σου
στενάζουν λαχταρώντας τη στιγμή
που οι γλαυκοί θ’ ανοίξουν ουρανοί,
να τρέξουνε κοντά Σου.
Όπου γυρίσουν,
μίση, χωρισμοί·
όπου γυρίσουν, δάκρυα και πόνος·
πάγωσε η αγάπη στις καρδιές,
σβήσανε του ελέους οι ματιές,
ο άνθρωπος στη γη είναι σαν μόνος.
Να ‘σκίζες τα ουράνια
να κατέβαινες,
λεύτερη η ψυχή μας να πετάξει,
το σώμα το καινούριο να ντυθεί,
στα πόδια Σου γλυκά ν’ αναπαυθεί,
να Σε κοιτάξει.