eeeath_admin Να μουνα μες στη φάτνη η στρωμνη, να ‘μουνα ο βοσκός
με τη φλογέρα, να ‘μουνα ο μάγος που τα πόδια Σου
προσκύνησε,
να ‘μουνα τ’ αρώματα του Λίβανου που σχίζαν τον
αγέρα…
Να μουν το χέρι που σ’ αγκάλιασε,
να μουν το μητρικό το χάδι,
να ‘μουν τ Αστρί τ’ ασημομέτωπο
που ‘σκύψε
και Σε σφράγισε με φως
κείνο το βράδυ…
Να ‘μουν… Όμως τι άλλο μεγαλύτερο,
να ‘μαι παιδί Σου εγώ και φίλη,
να μαι η ψυχή που απ’ το αίμα Σου
ζωντάνεψε,
που ‘σπασες τα δεσμά της κάποιο δείλι.
Κάτι καλύτερο να καρτερώ,
κάτι περσότερο να περιμένω,
τις μέρες να μετράω
στα δάχτυλα,
να ψάχνω μες στους ουρανούς
και να προσμένω.
Να ‘ρθεις ντυμένος με τον άνεμο, μέσα στων
σύννεφων τη δίνη, κείνης της νύχτας ν’ αληθέψει τ’
όραμα:
“Δόξα στον Ύψιστο Θεό και επί γης ειρήνη”.