Γλυκιά αδελφούλα των χελιδονιών
τι τρυφερή είν η ψυχή σου!
Πετάς με τις πνοές των γιασεμιών
μην τύχει και πατήσεις
το γλυκόθωρο χαμομήλι
μην τύχει και ταράξεις
τον ύπνο της χρυσόμυγας
που ξαποσταίνει επάνω
στη μαβιά ανεμώνα
μην τύχει και αγγίξεις
το ανέμελο ζουζούνι
που ονειρεύεται την αυγή.
Όταν οσμίζονται το πέρασμα σου
τα πουλιά της αυλής φτεροκοπούν
χαρούμενα και του αγρού τα
λουλούδια ανασαίνουν θεσπέσιο
άρωμα.
Στις ζεστές σου παλάμες φωλιάζουν
παγωμένοι σπουργίτες
στο βαρύ καταχείμωνο
και στου θέρους τα βράδια
οι γρύλοι σιμά σου
μελωδούν έναν ύμνο εξαίσιο.
Πόσο όμορφη είσαι στο βασίλειο σου μέσα
ανάμεσα σε κρίνα, σε βασιλικούς και σε
μεθυστικούς δυόσμους!
Το άλογο κάθε πρωί προσμένει τη μιλιά σου
και το ολόλευκο πρόβατο
τα απαλά σου χάδια.
Γεμάτη περιστέρια η αγκαλιά σου
για τα παιδιά του Ιράκ και της Ρουάντας…
Και η θωριά σου κρυσταλλοπηγή
για τους φτωχούς και καταφρονεμένους.
Γλυκιά αδελφούλα των χελιδονιών
πέτα ψηλά με τις πνοές των γιασεμιών
εκεί που η ποίηση ανθεί
κι η Άνοιξη χαμογελά
σαν μια πανέμορφη τριανταφυλλιά, αιώνια
