eeeath_admin Αγαπημένη μου,
Εγώ, ο αθεράπευτος εραστής
των κορυφών,
ο φίλος των πουλιών,
ο σύντροφος των κυκλάμινων,
Εγώ που πηδούσα
τους βράχους για να βρω
το χρυσό κρινανθό
να στολίσω τους στίχους μου
που πετούσα στον ουρανό
να σου στείλω με λευκα περιστέρια
τους πόθους μου,
που σκαρφάλωνα στις πλαγιές
να τρυγήσω το μέλι της πέτρας
να σου πω το τραγούδι μου
τώρα,
στέκω μπροστά
στο ψυχρό και άψυχο γυαλί
και χτυπώ αμήχανα
τα δάχτυλα.
τώρα,
δεν έχω ούτε μια
του ζέφυρου πνοή
να μυρώσω τις σκέψεις μου
δεν έχω ένα κελάδημα πουλιού
να τονίσω τις λέξεις μου.
αγαπημένη μου,
σήμερα
βοριάδες του Άδη
μαραίνουν φρικτά τις ψυχές των ανθρώπων
και το ψυχρό και άψυχο γυαλί
υψώνεται ανάμεσά τους.
‘Ομως εγώ “θα σταθώ όπισθεν του τοίχου ημών
θα προκύψω δια των δικτυωτών”
και θα σου τραγουδήσω και σήμερα
με την ίδια γλυκιά μουσική
το τραγούδι της νιότης μου:
σ’ αγαπώ,
σ’ αγαπώ, σ’αγαπώ
