eeeath_admin Ο φίλος μας,
Ένα ωραίο και ήσυχο παιδί,
Δεν μας είχε συνηθίσει
Στις εκπλήξεις.
Κάποιο πρωί λοιπόν,
Μας κάλεσε αναπάντεχα
Στην εκκλησία.
Στο μέτωπό του είχαν αποθέσει
Του γάμου το λευκό στεφάνι,
Ολόγυρά του,
Τα πιο όμορφα λουλούδια
Και στο πλάι του
Η διάφανη ελπίδα.
Με πόσο πάθος
Και με πόση τρυφερότητα
την είχε αγκαλιάσει!
Στα χείλη των τριάντα χρόνων
Είχε ξεχυθεί
Μια έξοχη μακαριότητα.
Κι’ όμως η μάνα του
Θρηνούσε απαρηγόρητα,
Οι φίλοι του θρηνούσανε φρικτά,
Γιατί τα μάτια τους
Θολά
Δεν βλέπανε στο πλάγι του
Την ηλιαχτίδα,
Την κόρη την ουράνια,
Τη γλυκιά ελπίδα
