eeeath_admin Λένε πως τα τρία καρφιά
Τα ‘χουνε χωνιασμένα
Σε Εκκλησιές, κρουφά κελιά
Σε βούνα χιονισμένα.
Λένε για κάποιο βασιλιά
Πως μεσ’ στους θησαυρούς του
Είχε και τούτα τα καρφιά
«Φύλακες» κι…αυλικούς του!
Μα ίσως άγγελος Θεού
Τα ‘χει κάπου κρυμμένα
Σαν θα ‘ρθει η ώρα του κριμού
Του Δικασμού η Μέρα,
Θα πει τ’ ανθρώπου ο Χριστός
Π’ αρνήθηκε τη Χάρη:
– Δεν είσαι συ λοιπόν αυτός
που σφύρα είχες πάρει
Συ που καμίνιασες για Με
– Φωτιά, σφυρί κι αμόνι –
καρφιά στα Χέρια Μου, φτωχέ.
Τρέμεις που σ’ ευλογούσα.
Θυμάσαι πως σε σκέπαζα.
Πόσο σε αγαπούσα…
Μονάχα να μετάνιωνες!
Τι άλλο θα μπορούσες…
Αν τότε, δόλιε, μ’ άκουγες,
Θα στεφανοφορούσες.
Μα πάρε τώρα τα καρφιά
Έκρινες. Τώρα, άμε.
Θα γίνουν κόλασης κλειδιά.
Σκοτάδι μόνος διάλεξες
Πόσο – φτωχέ – λυπάμαι…
Στα ξερά Του τα χείλη
Να ‘μουνα – λέει – σύννεφο
Νεφόνερο Νοέμβρη
Να γύρευα απ’ τον Θεό
Στ’ Αδέλφι να με φέρει
Στην ώρα της απανθρωπιάς
Στης αδικιάς το Λόφο
Να ρίξω πάνω Του με μιας
Στον πληγωμένο κόρφο
Των ποταμιώνε τα νερά
Των λίμνωνε τα πλάτεια
Δρόσο στα χείλη τα ξερά
Στα Χέρια που κομμάτια
Λιανίσαν φλόγινα καρφιά
Το Μέτωπο πυρώσαν
Κ’ εστεφανώσαν την καρδιά
Και μένανε εσώσαν.