Όπως ο Ωσηέ
την κάποτε παντοτινή του αγάπη,
θα σε σαγηνέψω κι εγώ σε τόπο άγριο
και θα σε φέρω στην έρημο
σαν να ’τανε η Πύλη της Ελπίδας.
Μελίρρυτα
θα σου μιλήσω εκεί
και θα σου τραγουδήσω άσματα
—πανέμορφα σαν τους Ψαλμούς—
ώσπου της θέλησής σου ο γόρδιος δεσμός
να χαλαρώσει, να λυθεί
και να μ’ αποκαλέσεις
«Ιστί»,
«καταδική μου σύζυγο»,
όπως τις μέρες των αρραβώνων μας.
Ή μήπως ήταν ο Ζωντανός Θεός
που το ’κανε αυτό,
κι όχι ο Ωσηέ;
μεταφρασμένο απ’ το αγγλικό πρωτότυπο από την ίδια
