eeeath_admin Αλληλοπληγωνόμαστε.
Ορμάμε ασυγκράτητοι σαν Βησιγότθοι και βίαια βεβηλώνουμε
Ο ένας του άλλου την καρδιά,
Το προσωπείο—κάστρο της προς τα έξω μας ψυχής—
Ναοί αξιότητας πανάρχαιοι κι οι δυο,
Ευαίσθητοι και τρυφεροί βωμοί.
Ύστερα περιποιούμαστε τα αμοιβαία τραύματα,
Τις δίδυμες κακώσεις μας λικνίζουμε απαλά
Σ’ ένοχες χούφτες σιωπηλών χεριών,
Βαφτίζουμε ευλαβικά τους σιαμαίους μώλωπες
Σε δάκρυνους κρουνούς σεμνής μετάνοιας
Και με χαμόγελα πανίσχυρα σαν Έλληνες θεοί
Κοιτάμε να γητέψουμε το στείρο πόνο
Που οι ζευγαρωτές σπαθιές μάς άφησαν κληρονομιά.
Αλληλοπληγωνόμαστε
Όχι γιατί δεν ξέρουμε πώς ν’ αγγιχτούμε αλλιώς
Αλλά γιατί έτσι όρισε του ανθρώπου η φτιάξη.
Αν ήτανε αλλιώς, θα ’μαστε αγάλματα σε χώρα του Βορρά
Με ύφος ξιπασμένο κι άκαμπτο.
Μαρμαρωμένα μες στον αρκτικό χιονιά,
Ή πήλινες φιγούρες απαράμιλλης κεραμικής,
Άψογα αγγεία πριν στα ελλιψοειδή τους στόμια
Σκύψει για ν’ ανασάνει η ζωή.
(Εσωτερικές Διαρρυθμίσεις, Νεφέλη, σ. 87)
Μετάφραση από το αγγλικό πρωτότυπο από την ίδια