eeeath_admin Στης καρδιάς τη στενή μου την κάμαρη
του θριάμβου σου τ’ άγγελμα χύθηκε
σαν πανσέληνος
που άπληστα το χώρο καταπίνει
με μια γουλιά.
Βούλιαξα αδυσώπητα
κάτω απ’ της νίκης σου τ’ ασήκωτο φορτίο,
όπως καράβι κακοτάξιδο που πορεύεται
μόνο κατά πού ο άνεμος φυσά.
Κλείσαν ερμητικά της ευψυχίας μου τα ουράνια
—ίδιο δωμάτιο αμαρτωλό το σκότος που αγκαλιάζει,
μέσα του να προσφέρει ηδονής σπονδές
στο είδωλο του Αδάμ, μικρό θεό.
Σαν από ένστιχτο μαρμάρωσ’ ο ανασαμός
πάνω του το δοξάτο τ’ άρμα σου εύκολα να γλιστρήσει,
να προσπεράσει, να χαθεί σε ξένες σφαίρες,
—από το δικό μου το περίγραμμα έξω.
Κατρακυλήσαν αποσύνθετοι στα πόδια μου
της Δύσης οι πολιτισμένοι αιώνες,
στρατιώτες λιποτάχτες π’ άφησαν αφύλαχτες
τις ακροπόλεις της ψυχής του ανθρώπου.
Ίδιο της Αποκάλυψης θεριό με γλώσσα πύρινη,
αδίσταχτο, αξεδίψαστο, φαγάνα,
ορθώθη ο φθόνος απ’ τα μαύρα μου έγκατα,
ρήγας στης Πάτμου το νησί κι απανταχού των ζώντων.
Τα χρυσαφιά πλουμίδια και μαλάμια του
μ’ ορμήνεψε σεβάσμια να τιμήσω
όχι σαν άρχων βασιλιάς υπήκοους που ορίζει
μα σαν πατέρας στοργικός γόνο του που πονάει.
Κι έσκυψα ταπεινά, ευλαβικά γονάτισα
—όπως στους δυνατούς πρέπει του βίου—
μ’ άσπρη γραφίδα δάκρυνη χάραξα τ’ όνομά μου
στο μελανό τεφτέρι του το εφτάφυλλο,
στη Βίβλο της Καταβολής του κόσμου.
*
Των αγαθών ξεντύθη ως το μεδούλι η φρόνηση
και πρόβαλε η αρχαία αλήθεια πάνσεμνη
στον άσπιλο της γύμνιας της χιτώνα.
Στα στήθια της στολίδι μοναχό, πανάκριβο,
φως άδυτο, δοξότερο κι απ’ τ’ Αγαθού το στίλβο φέγγος,
καντήλα χαμηλόφωτη, ασίγαστη λαμπάδα,
που την πυρώνει μοναχά σαν φίλημα
της θαρρετής θωριάς μας η σπαθάτη λάμψη.
(από τη συλλογή Εσωτερικές Διαρρυθμίσεις, Νεφέλη, σ. 41)