eeeath_admin Ακούω στον Ray Charles
με τα σκούρα γυαλιά,
με τα άδεια μάτια,
τη βελούδινη φωνή
και πασχίζω να καταλάβω
πως αισθάνεται.
Διάβασα πως παίρνει άσπρη σκόνη,
πως ψάχνει για τον παράδεισο,
και από αυτό το δρόμο πορεύεται,
και βασανίζεται και ψάχνει,
και πνίγεται μέσα στην απουσία.
Όταν σε πρωταντίκρισα
στο εξώφυλλο ενός δίσκου
με τα σκούρα γυαλιά
να κρύβουν τα άδεια σου μάτια,
αναρωτήθηκα αν μπορείς να κλαις,
και πόνεσα τόσο.
Άλλη φορά γυρνώντας το κουμπί
έπεσα σε κάποιο φεστιβάλ της Μπουρς
και τραγουδούσες μπλουζ
κι ανακατεύθηκαν μέσα μου
τα άδεια μάτια, η άσπρη σκόνη,
η βελούδινη φωνή σου
και ξαναπόνεσα, ακόμη πιο πολυ.
Γιατί Κύριε τόσος πόνος, τόσα δράματα;
Με λευκούς, με μαύρους, με κίτρινους;
Και όταν φώναζες Jesus Jesus,
δεν ξεχώρισα αν ήταν
πόνος ή τέχνη,
φτωχέ αδελφέ μου
με τα άδεια μάτια,
που κλαις με το τραγούδι.