eeeath_admin Είναι σκοτάδι γύρω μου,
πυκνή ομίχλη στην καρδιά και στα μάτια
και η ανάσα κόβεται, ασθματικη,
και το στήθος πονάει
και κανένας δεν είναι στο δρόμο,
και είμαι μόνο 18 χρονώ.
Από δω, ένας δρόμος.
Φώτα που τρεμοπαίζουν
και κλείνουν πονηρά
και τα δυο τα μάτια,
στυλ Μπροντουγαίη,
για ντόλαρς και αμαρτία,
πηχτή στην ανία,
των κολασμένων.
Από κει άλλος δρόμος
τραβά για το Κατμαντού,
με το φτηνό χασίσι
και τον παράδεισο του κενού,
που δεν έχει επιστροφή,
στην παγκόσμια αδελφότητα
του τίποτα.
Να μπροστά μου
τα κίτρινα ράσα με τα ξυρισμένα κεφάλια,
χτυπούν τα ταμπούρλα,
στην άρνηση η θέση,
κατάρα η ύπαρξη,
κατάρα η ζωή.
Δεν υπάρχει αλήθεια,
μην ψάχνεις.
Είναι σκοτάδι,
πυκνή ομίχλη,
η ανάσα κόβεται με μιας,
ποιο δρόμο άραγε
πρέπει να πάρω,
ποιον να ρωτήσω
στην ερημιά;
Φώτα, και φώτα
σε τρελά παιχνίδια
σαν Μπροντουγαίη,
με μύρια μηνύματα,
σε τρελό ρυθμό,
ηχόχρωμα,
ο χορός του κακού,
του θανάτου.
Ένα βιβλίο δίπλα μου,
τρακόσιες εξήντα φοιτητικές δραχμές
με εξαπάτησε με τον τίτλο του
και μου μαχαίρωσε τη σκέψη
που ακόμα, να δεις,
στάζει αίμα.
Αίμα. Είπα αίμα;
Ιησού ήθλε η ώρα Σου.
Δεν είμαι ο περήφανος περιγελαστής,
μα ένα συντριμμένο παλιοκάραβο
έξι χιλιάδων ετών,
πεταμένο σε μια φοιτητική σοφίτα,
που ψάχνει, Θεέ μου, πώς ψάχνει,
να βρει την ταυτότητά του.
Άνθρωπε της αδρεναλίνης,
ποιος σε καταράστηκε
και τρως τις σάρκες σου
και αιμορραγείς σε κάθε σου βήμα
και είσαι συμφορά για τους γύρω σου
και μια ανάγκη για τον εαυτό σου;
Δεν υπάρχει ηλιοβασίλεμα για σένα.
Δεν κελαηδούν τα πουλιά.
Δεν μυρίζουν τα λουλούδια.
Δούλε του ψέματος, που το 'πανε δράση,
αφιονισμένε από το φαρμάκι
που σε φίλεψε η εποχή μας.
Ο Ναπολέοντας σ' έναν άσημο τάφο
είναι θαμμένος στην Αγία Ελένη
και ο Χίτλερ απανθρακώθηκε
από ένα λοχία,
και εσύ ακόμα δεν ξύπνησες
και, αλίμονο, ποτέ δεν θα ξυπνήσεις.
Ο Τάνταλος και ο Σίσυφος,
πρόγονοί σου,
σου βγάζουν το καπέλο,
τι πολύ τους ξεπέρασες.
Στον ίλιγγό σου
ξέχασες τον εαυτό σου
και πούλησες την ψυχή σου,
για μια χούφτα βρώμικα δολάρια.