eeeath_admin Ο σημερινός άνθρωπος, αν και έχει εξακοντιστεί στα άστρα, εξακολουθεί να πονά και να θρηνεί απαρηγόρητος. Μοιάζει με τον ομηρικό ήρωα Φιλοκτήτη που βαθιά πληγωμένος, είχε εγκαταλειφθεί από τους συντρόφους του σε ένα νησί και πονούσε ανείπωτα. «Δεν έχουν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καϋμοί του κόσμου»
Ακόμα και οι πιο σκληροί άνθρωποι, έρχεται κάποια στιγμή που στρέφουν το βλέμμα τους γύρω, περίλυπο, ζητώντας το βάλσαμο, ένα λόγο παρήγορο που θα γιάνει τον πόνο τους, θα στυλώσει το πνεύμα τους.Όμως αλίμονο! Πόσες φορές «οι φίλοι μας» και «οι γνωστοί» … μάς προσπερνούν αδιάφοροι, σαν νάταν άγνωστοι και ξένοι. Ή αναξέουν την πληγή μας, οξύνουν τον πόνο μας και αποβαίνουν, όπως οι φίλοι του Ιώβ, « άθλιοι παρηγορητές» Η Αγία Γραφή μας διαβεβαιώνει πως « Ο Θεός μετρά τα πλήθη των άστρων,καλεί το καθένα με το όνομά του αλλά και γιατρεύει αυτούς που έχουν συντριμμένη καρδιά και δένει τις πληγές τους» «Είναι ο Θεός κάθε παρηγοριάς που μας παρηγορεί σε όλες μας τις θλίψεις». Υπόσχεται: « Όπως μια μητέρα παρηγορεί το παιδί της, έτσι εγώ θα σας παρηγορήσω» Αφουγκράζεται τους στεναγμούς μας και μαζεύει «τα δάκρυά μας στη φιάλη Του»
Ο Λυτρωτής μας κατέβηκε στη γη « για να παρηγορήσει εκείνους που πενθούν» για την αμαρτωλότητά τους και για την προσκαιρότητά τους, για το χαμό αγαπημένων τους προσώπων και για το συντριμμό των ελπίδων τους… Γεύθηκε τον πόνο στον υπέρτατο βαθμό. Υπέμεινε τον πιο φρικτό και ατιμωτικό θάνατο επάνω στο Σταυρό του μαρτυρίου για να σωθούμε από την τωρινή και αιώνια δυστυχία. Κοντά Του βρίσκουμε τη μόνη παρηγοριά που μπορεί να αναπτερώσει την ψυχή μας μέσα στη μοναξιά της ζωής, μπροστά στο θάνατο, αντίκρυ στην άγνωστη αιωνιότητα.
Πόσες φορές έχουμε γευθεί τη γλυκιά παρηγοριά του Χριστού μέσα στα δεινά της ζωής! Είναι πιο απαλή από το μητρικό φιλί στο πυρωμένο μέτωπο του παιδιού. Είναι πιο γλυκιά από το λάδι επάνω στην πληγή. Είναι πιο ζεστή από τον εγκάρδιο λόγο του φίλου στην παγερή χειμωνιά της ζωής.