eeeath_admin Η Ελλάδα αποχαιρετά με συγκίνηση τον Διονύση Σαββόπουλο που με τη ρηξικέλευθη μουσική του, τους αινιγματικούς στίχους του, τη σκηνική παρουσία του γοήτευε, ενθουσίαζε, ξεσήκωνε τα πλήθη. Υπήρξε μια πολισχιδής προσωπικότητα, οξυδερκής παρατηρητής και σχολιαστής του καιρού μας, ανατρεπτικός και συντηρητικός, στοχαστικός και αυτοσαρκαστικός.
Σε συνεντεύξεις του είχε δηλώσει επανειλημμένα πως πίστευε στον Θεό και αναγνώριζε τη θεότητα του Χριστού, με το δικό του ιδιότυπο τρόπο.. Η μεταφυσική νοσταλγία του και αγωνία του εκφράζεται ιδιαίτερα στους στίχους των τραγουδιών «Μπάλλος», «ας κρατήσουν οι χοροί» «η συννεφούλα» Ένα έντονα προσωπικό και αυτοβιογραφικό τραγούδι του είναι το γνωστό: «Σχεδόν 55 ετών με μπλοκ επιταγών, χωρίς κανένα αντίκρυσμα, εξόν, τη γη του θησαυρού,τους τίτλους του ουρανού,με το αίμα του Θεού.»
Με το τραγούδι του αυτό, ο διαπρεπής μουσικός ομολογεί πως οι αξίες του, οι προσδοκίες του, τα όνειρά του , τα ιδανικά του για τα οποία πάλαιψε αποδείχτηκαν μάταια, χωρίς καμιά αξία, «δεν έχουν πια κανένα αντίκρισμα», Και η καρδιά του είναι αδειανή. Τι θλιβερή η διαπίστωση! Τι οδυνηρή η διάψευση!
Όμως μέσα στην πικρή απελπισία ο Σαββόπουλος εκφράζει μια φωτεινή προσδοκία. Τραγουδά «για τη γη του θησαυρού, τους τίτλους του ουρανού, με το αίμα του Θεού»
Πίστευε τάχα ο μεγάλος μουσικός στο αίμα του Χριστού που χύθηκε για μας επάνω στο Σταυρό για τη δική μας λύτρωση; Είναι το τίμημα που καταβλήθηκε για τη δική μας σωτηρία, την τωρινή και αιώνια ευτυχία. Το άπειρα πολύτιμο αίμα του Χριστού εξασφασφαλίζει την είσοδό μας στον Ουρανό. Έφυγε άραγε ο Σαββόπουλος με αυτή τη γλυκιά βεβαιότητα πως θα βρεθεί « στη γη του θησαυρού», στη χώρα του ουρανού, στη φωτεινή αιωνιότητα;
Αείμνηστε τραγουδιστή, μακάρι να συναντηθούμε εκεί, στην αντίπερα ακτή που ονειρικές χορωδίες αγγέλων και αρχαγγέλων τραγουδούν εκστατικά τα πιο μελωδικά ωσανά. Μακάρι και η δική σου η φωνή να ενωθεί με τα πλήθη των λυτρωμένων που υμνούν τον ματωβαμμένο Λυτρωτή «εις αιώνας αιώνων.»
