Στα χείλη του Μάκβεθ, ο Σαίξπηρ τοποθετεί τα σπαραξικάρδια λόγια : «Η ζωή είναι σαν ένα μικρό κερί που σβήνει γρήγορα, είναι σαν μια σκιά διαβατική, σαν ένα παραμύθι που το διηγείται ένας τρελλός…Ο άνθρωπος είναι ένας φτωχός ηθοποιός που παίζει λίγη ώρα πάνω στη σκηνή και ύστερα αποχωρεί για πάντα…»
Και όμως! Αυτή η πρόσκαιρη, εκ πρώτης όψεως παράλογη ζωή έχει ένα εξαίσιο νόημα. Δεν ήρθαμε στον κόσμο για να κτίσουμε, να αποκτήσουμε, να διαπρέψουμε, να λάμψουμε για μια στιγμή σαν ταπεινη πυγολαμπίδα και ύστερα να σβήσουμε για πάντα στο σκοτάδι
Ήρθαμε για να γνωρίσουμε τον Θεό, τον Λυτρωτή Χριστό, να Τον δοξάσουμε και να Τον απολαύσουμε εδώ στη γη και εκεί στον ουρανό αιώνια.
Μαζί με τον Χριστό, σε αυτή την πρόσκαιρη ζωή, ακόμα και η θλίψη, ο πόνος, τα δεινά έχουν ένα βαθύ και έξοχο νόημα. Τα γεγονότα που φαίνονται φρικτά κτυπήματα της μοίρας, είναι θαυμαστά δείγματα της Θείας αγάπης και προνοίας. Όλα τα κατευθύνει ο Θεός σύμφωνα με το σοφό σχέδιό Του, όλα τα συνεργεί προς το αγαθό, όλα τα χρησιμοποιεί για την ηθική τελειοποίησή μας. Η προσωρινή θλίψη μας, ετοιμάζει την παντοτινή δόξα μας. Γι αυτό, μπορούμε να χαμογελούμε μέσα από τα δάκρυά μας, να υμνούμε μέσα στη θλίψη, να υπερνικούμε κάθε δοκιμασία.
Σε αυτή την απελπιστικά μικρή ζωή που τη βαραίνουν τόσοι πόνοι, δεν είμαστε μόνοι. Κοντά μας είναι ο Παντοδύναμος Χριστός. Αυτός την ομορφαίνει και τη γλυκαίνει, τη φωτίζει και της χαρίζει ένα εξαίσιο νόημα. Καθημερινά πλησιάζουμε τον Θεό πιο κοντά, Τον γνωρίζουμε πιο βαθιά και Τον δοξάζουμε με τη ζωή μας, «πάσα πνοή μας αινεί τον Κύριον» Αλλά και Τον απολαμβάνουμε με όλη την καρδιά μας. Και εκεί στον ουρανό θα Τον ενατενίζουμε αιώνια πρόσωπο με πρόσωπο. Ο Θεός μας είναι ο αιώνιος χορτασμός μας.