eeeath_admin Όχι δεν φεύγω. Επιστρέφω.
Τα βήματά μου προς το σπίτι πάνε.
Αφήνω πίσω μου τη γη των ξένων
Για έναν οίκο στης πατρίδας μου τη χώρα.
Πάω προς την Ανατολή—όχι στη Δύση
Κι είναι για μένα μέρα κι όχι νύχτα.
Δεν είναι σκοτεινά αλλά ηλιόλουστα
Κι όπως κάνουν τ’ αστέρια, απλά εγώ ξεθωριάζω.
Όλα είναι για μένανε καλά. Για πάντα.
Δεν φοβάμαι να φύγω.
Η δική μου παλίρροια μόλις τώρα αρχινά
Τη φωτεινή, αιώνια ροή της.
Αυτό που αφήνω πίσω είναι μόνο σκιές
Οδεύω προς το Αληθινό, το Αγαθό, το Ωραίο.
Δεν πρέπει, δεν μπορώ να παραμείνω.
Δεν θα το έκανα ακόμα κι αν μπορούσα.
Τούτη δεν είν’ του θάνατου η θύρα η σκοτεινή
Αλλά για μένα της Ζωής η χρυσαφένια πύλη
Κρίκο τον κρίκο έχει σπάσει το παλιό
Και, επί τέλους, είμαι ελεύθερος!
Πηγαίνω στους αγγέλους
Στο Θεό μου πάω
Το χέρι που μου γνέφει το διακρίνω
και βλέπω την Οδό την Άγια.
Τώρα γιατί με δάκρυα εσύ να με λυπείς;
Όλος σου ο θρήνος είναι μάταιος.
Μιας ώρας ορβουάρ, αγαπημένη,
Και πάλι θα ’μαστε μαζί.
Κύριε, Ιησού, Εσύ θα με δεχτείς
Κι εκεί ψηλά θα με καλωσορίσεις
Τούτος ο ήλιος που μου θάλπει την ψυχή
Είναι το χαμογέλιο της δικης Σου αγάπης.
Horatius Bonar (At the Threshoold)
Μετάφραση: Γιούλικα Κ. Masry, © 2015