eeeath_admin Σαν χρυσαφένια λεμονιά,
Να κράταγα μεσ’τα κλαδιά,
Άστρα και ήλιους λαμπερούς,
Μέσα στους μαύρους ουρανούς.
Να ‘κτιζα άγια εκκλησιά
Στον πόνο και στην απονιά,
Στους θόλους της τους γαλανούς
Να ‘βλεπα άγγελους γλαυκούς.
Να προσκυνούνε οι λαοί,
Τον σταυρωμένο Λυτρωτή.
Μ’ένα Του χάδι και φιλί
Να ΄ρχότανε γλυκιά αυγή.
Στα μάτια των χλωμών παιδιών,
Των καταφρονεμένων, των φτωχών
Ν’άνθιζε ο Αυγερινός
Ο Έσπερος ο γιορτινός.
Μέσα στη μαύρη συμφορά,
Όπου ποτάμια θολερά
Κυλούνε δάκρυα και λυγμούς
Να σκόρπιζα λεμονανθούς.
