eeeath_admin Κύριε,
ονειρεύτηκα
πως τον κόσμο, κρουστάλλινη πολύχρωμη σφαίρα
στης καρδιάς μου τα κλαδιά θα μπορούσα
να κρεμάσω,
για μένα του ήλιου τους ιριδισμούς
σπάταλα να χαρίζει.
Για τούτο
πάσκισα
να ζέψω στο άρμα μου ταύρο και πριστερά
και να οργώσω τη μαύρη γη, και να ζυμώσω
πλιθάρια με ιδρώτα και με αίμα,
και να στυλώσω μια απέραντη Βαβέλ.
Μα πόσο
πόνεσα,
σαν την οχιά που δαγκάνει την ουρά της,
φαρμακωμένη από την πίκρα που φιλεύει
η θωριά απ' τα ρημάδια,
που σαρκάζουν τον όποιο νικήθηκε.
Μα ξάφνου
άκουσα
από το γκρίζο της ιστορίας θόλο
μια γλυκιά ελπιδοφόρα αρμονία,
να σκορπίζει τον πόνο, ν' αλαφιάζει τη σκέψη,
και την καρδιά σαν πουλί να παγιδεύει.
Τότε,
έτρεξα.
Ποιος να μου φράξει μπόργε πια το δρόμο,
τρελός στους γνωστικούς, ξεχνώντας
όνειρα, σχήματα, αγώνες, τι να τα κάνω;
Κι αγκάλιασα γυμνό το άγριο ξύλο
όχι της γνώστης, μα της ζωής.
Και τώρα
ψάχνω
του κάκου νά βρω τον που διηγιέται,
μα χάθηκε. Αυτός δεν ζει.
Αλήθεια ποιος να το 'λεγε;…
…………………………………..
Να μια απλή ιστορία για Σένα
Κύριε.