eeeath_admin Καρδιά μου, σε παρακαλώ, δέξου με απόψε
Ατόφιο, μόνο, τραγικό θρηνούντα.
Τον πόνο μου η νύχτα ακόνισε
Στης απουσίας του Ήλιου το εργαστήρι,
Το κλάμα το διακριτικό μου οδύνης κεραυνό
Έκανε η σιγή της ν’ αντηχήσει.
Άπλετα φωτιστήκαν οι φροντίδες μου, τυφλωτικά,
Στων αστεριών της τη λαμπράδα,
Είδωλα γυμνωμένα ως κι από της ενοχής
Τις προστατευτικές ασπίδες,
Πληγές, έννοιες βαριές ζωής και θάνατου
—δικού μας, αλλωνώνε—
Αντίκρυ μου να με κοιτούν κατάματα, απαιτητικά,
Μέσα μου να με καίν’ πυρά του γήινου Άδη.
Καρδιά μου απ’ τον πόνο απόστασα,
Βήμα και μνήμα, μνήμα-βήμα,
Κι όλο που θέλω να ξεκουραστώ
Στης ανοχής σου την αγκάλη λίγες ώρες,
Κλειώντας τα μάτια να γευτώ τον ύπνο,
Πρίγκηπα γενναιόδωρο, ιππότη ελέους,
Να με δεχτεί, αν συμφωνήσει, ως το πρωί
Που ο ήλιος τις αυγές μοιράζει στα κατώφλια,
Χαρίζει χίλιες φορεσιές για το ταξίδεμα,
Μας δίνει προσωπίδες—για εχθρούς, για φίλους—
Και με πλουμίσια μας στολίζει αρχοντόγελα.
*
Μα ως τότε, συ καρδιά μου δέξου με, παρακαλώ,
Ατόφιο, μόνο, τραγικό θρηνούντα.
(Εσωτερικές Διαρρυθμίσεις, Νεφέλη 40)