eeeath_admin (Όχι, δεν πέθανες, παντού σε βλέπω να γυρνάς,
ακούω μες στις κάμαρες τ’ αργό περπάτημα σου,
τις νύχτες τις ατέλειωτες μαζί μου ξαγρυπνάς κι
όταν περνάς το απαλό νιώθω το φίλημα σου.
Όταν γελώ, μες στο μικρό πορτραίτο σου γελάς,
κλαίω και νιώθω να κυλούν θερμά τα δάκρυα
σου, μες στα πικρά μου όνειρα σ’ ακούω να μιλάς,
να με λικνίζεις σαν παιδί που θλίβεται μακριά
σου.
Και τα τραγούδια που ‘λεγες τις μέρες τις χρυσές
κι εκείνα π’ αρχινούσαμε σιγά σιγά οι δυο μας,
πόσες φορές δε σ’ άκουσα και τώρα να τα λες τις
νύχτες π’ αλαφρογυρνάς στο έρμο φτωχικό μας.
Ω! αδερφοΰλα, στις ψηλές βουνοκορφές θα ‘ρθω, θα
κρεμαστώ στα σύγνεφα που φεύγουν στον αιθέρα και
κάποια νΰχτα μακριά απ’ τον κόσμο θα χαθώ, να ‘ρθω
κοντά σου μες στο Φως, κει που δε σβήνει η μέρα.