eeeath_admin Μία υψώνονται κύματα, να φυσάν οι βοριάδες, κάθε
στήριγμα ανθρώπινο να λυγά, να ο’ αφήνει, και συ να
χεις ειρήνη.
Να χτυπιέται η βάρκα σου σε υφάλους,
σε ξέρες, να ‘σαι φύλλο ανήμπορο στων
ανέμων τη δίνη, και συ να ‘χεις ειρήνη.
Να χλομιάζουν τα λούλουδα στου
σπιτιού σου τον κήπο, το μπουμπούκι να
χάνεται πριν τριαντάφυλλο γίνει, και συ
να ‘χεις ειρήνη.
Στης ζωής τους λαβυρίνθους να ‘χεις
πάντα πυξίδα την αγάπη που σ’ έσωσε
και ποτέ δε σ’ αφήνει· είν’ η μόνη
ειρήνη.