eeeath_admin Σαν άτι ατίθασο
η ψυχή μου,
ποθούσε ν’ ανεβεί
στην κορυφή,
να δρέψει τον ανθό της δόξας
να φέρει
μες στη νύχτα την αυγή.
Τώρα
γαλήνεψε κοντά Σου
σαν το παιδί σ’αγκάλη
μητρική.
Τώρα θωρεί την ομορφιά Σου
Σαν ασημένιο άστρο
το πρωί.
Σαν πέλαγος γαλάζιο
η χαρά Σου
και η ψυχή μου,
άρπα που υμνεί.
