eeeath_admin Τετράδιο ιχνογραφίας σαραντάφυλλο
η ζωή μου.
Το ξεφυλλίζω απ’ τα πίσω προς τα μπρος
σαν διαβατήριο αραβικό, εβραϊκό
—και οι πιο διάστατοι λαοί έχουν κοινά σημεία—
κι έγχρωμα εικονογραφημένα μέσα του
τα λάθη μου.
Κάποια… μικρά, τσαχπίνικα, τερπνά,
ίδια γραφή ανορθόγραφη πάνσοφης λέξης,
ξανθές φακίδες σε δυο ροδομάγουλα
που απορείς αν είν’ λεκέδες
ή σφραγίδα ομορφιάς περίσσιας.
Άλλα… βαριά, πικρόγευστα, μουντά,
ίδιος Μεγαλοβδόμαδου ουρανός,
μαστάρια μελανόχρωμα, σύννεφα φορτισμένα,
πελώριες μουνταζαλιές που ξεχειλάν’ και χύνονται
και σ’ αλλα φύλλα, σ’ αλλωνών ζωές.
Καταμεσίς… απ’ της αλαζονείας το σπαθί,
της περηφάνειας τ’ άτεγκτο δρεπάνι,
ζευγαρωτά ξεριζωμένες δυο σελίδες
—αυξάνει πάντα η βία τ’ αχνάρια άλλης βίας σαν σκεπάζει—
κι άφαντα και τα λάθη που’ταν πάνω ζωγραφιά.
*
Όταν την απουσία τους μάθει η ψυχή μου να πενθεί
συγγνώμης θε να ψάλω εσπερινό σ’ ένα μονάχα λάθος,
—ως τώρα αγνοημένο, ακαταχώρητο
στο σαραντάφυλλο της ζήσης μου βιβλίο—
το λάθος να ονειρεύομαι να’μουνα δίχως λάθη.
(συλλογή Εσωτερικές Διαρρυθμίσεις, Νεφέλη, σ. 45)