eeeath_admin Αδελφέ μου,
πόσο ωραία ανέτειλες
πάνω στους πράσινους λόφους μας!
το ρόδινο φως γλυκοφίλησε τις ανήσυχες θάλασσες
και τα νεκρά όνειρά μας σκίρτησαν.
τα δένδρα ντύθηκαν την Άνοιξη
και τα νύχτια πουλιά
τραγούδησαν
με μυριάδες βιολιά μαγεμένα.
φως φώτισε τις ψηλές κορυφές,
φως στις καρδιές,
φως στα ράμφη των αηδονιών,
φως στα βάθη των αβύσσων,
το έκπαγλο φως της Βηθλεέμ.
σαν μυθικά πετράδια άστραψαν οι εκκλησίες
και οι άγγελοι σκήνωσαν ανάμεσά μας.
πρόβαλες από το θάλαμό σου σαν τον νυμφίο,
έτρεξες σαν τον ανδρείο το στάδιο.
τι κι αν μακραίνουν τώρα
του σούρουπου οι θλιβερές σκιές;
οι ήλιοι δεν πεθαίνουν ποτέ.
όταν βυθίζονταιστο πέλαγος,
φεγγοβολούν πιο λαμπεροί σε κόσμους μακρινούς.
αδελφέ μου, όταν απλώσει το βράδυ
και συ κουρασμένος γυρίσεις στην αιώνια σκηνή σου,
με γλυκιά νοσταλγία θα θυμάμαι το φως σου,
το φως που σταλάζουν τα μάτια σου,
το φως που αναβλύζουν τα χείλη σου,
το φως που φωτίζει την ύπαρξή σου.
το αιώνιο και άδυτο φως του Χριστού.
Κύριε, διασκόρπισε τα παιδιά του σκότους
και κείνοι που αγαπούν το όνομά Σου
ας είναι σαν τον ήλιο που ανατέλει με όλη τη δοξα Του.
