eeeath_admin Η καμαρούλα μας απλή, χωρίς στολίδια,
απέριττη. Απ’ έξω η πασχαλιά,
μέσα του μικρογιού μας τα παιγνίδια,
μέσα της ευτυχίας τα φιλιά.
Έξω οι μπόρες του κάκου και οι χειμώνες.
Μέσα τραγούδια χαρωπά και προσευχές.
Σε μια γωνιά το λίκνο – οι ανθώνες -,
τα γέλια τα γλυκά κι οι προσμονές.
Όταν βραδιάζει και οι μαύρες έγνοιες
την πόρτα μας χτυπάνε σιγαλά,
λουλούδια ανθίζουν γύρω και γαρδένιες
στη γλώσσα της Γραφής που μας μιλά.
Καλότυχοι αυτοί που τους ενώνει
τα χέρια μες στον κόσμο ο Θεός
κι αν η ζωή στερφέψει, δεν τελειώνει-
γαλάζιος τους προσμένει ουρανός.
Δεν έχει το σπιτάκι μας πλουμίδια·
σαν μιαν αχνή φαντάζει ζωγραφιά,
μα η αγάπη κατοικεί η ίδια,
κι έχει τον Κύριο για βασιλιά.