eeeath_admin Κάποτε ζήλεψα
τον αδίσταχτο Πέτρο
που στη θάλασσα -ποιος τον κράταγε-
σαν δελφίνι εχύθηκε
να Σ' ανταμώνει, Κύριε.
Άλλοτε πάλι ζήλεψα
τη Μαγδαληνή
που απ' το άδειο μνήμα Σου
δεν ήθελε να φύγει.
Μια μέρα πάλι ζήλεψα
εκείνο το ληστή
που ευθύς ως πήρε τη ζωή
έφυγε δίχως να ντραπεί
για κάτι που 'χε κάνει.
Μ' απόψε, Κύριε, ζήλεψα
τα δάκρυα της αμαρτωλής εκείνης
που πύρινα απ' της καρδιάς
τ' αναλυτό χρυσάφι
στην τρυφερή αγάπη Σου
Σου πρόσφερε θυμίαμα
χαράς κι ευγνωμοσύνης.