eeeath_admin Ο τόπος μου δεν με γνωρίζει πια.
Το σπίτι μου όπου το φως με πρωτοφίλησε
Με κοιτά
Με μάτια διεσταλμένα.
Τ’αγιόκλημα που μύρωνε τους πόθους μου
Δεν με γνωρίζει.
Η γλυκειά ευωδιά του απωθεί την ψυχή μου.
Η αυλή με το τέλι
Όπου άπλωνα όνειρα
Σαν σεντόνια ολόλευκα
Δεν με ξέρει.
Δεν με ξέρει το δώμα
Όπου έδρεπα άστρα τις νύχτες
Δεν με ξέρουνε πια των παιδιών
Τα Χαμόγελα,
Και της μάνας το χάδι.
Δεν με ξέρει η ρόδινη άνοιξη
Στου χωριού μου τους λόφους
Ούτ’ οι αδιάκριτοι φίλοι
Οι φτωχοί μου σπουργίτες
Που ικέτευαν έλεος
Στους λευκούς μου χειμώνες.
Ο τόπος μου δεν με γνωρίζει πια
Ούτε τ’άσπρα χωριά
Ούτε οι πόλεις.
Δεν με ξέρει η γη.
Είμαι ο άγνωστος ξένος
« πάροικος είμαι παρά Σοι
Κύριε, μη παρασιωπήσεις
Εις τα δάκρυα μου».
