Σ’ ολόκληρο τον κόσμο,
Σ’ ολόκληρο το Σύμπαν,
Εις την αιωνιότητα,
Στης αδικιάς το κρίμα,
Στ’ ανθρώπου το διαβατικό
Πιο πάνω απ’ ταστέρια
Τα δάσητα κι ωκεανούς,
Δεν είναι άλλα Χέρια
Ν’ αγάπησαν αμαρτωλούς
Να καρφωθούν στο ξύλο
Να πάρουνε στους ουρανούς
Ένα ληστή που μήλο
Από τα χέρια άρπαξε
Της πρωτομάνας Εύας
Και η Αγάπη πλήρωσε
Με σταυρικό της Αίμα!
