eeeath_admin Απ’ το πρωί
ο νέος δουλευτής
πάλευε με το χώμα.
Ύψωνε το τσαπί του με οργή,
λόγχιζε με το φτυάρι του τη γη.
Γκαπ! γκαπ!
Κάτω απ’ τον ήλιο.
Γκαπ! γκαπ!
Κάτω από τη σκιά.
Όμως οι ώρες πέρασαν γοργά
Κι ο δουλευτής απόκαμε,
Απόθεσε τα όπλα
Που κρατούσε
Κι έγειρε να αποκοιμηθεί.
Το φτυάρι του και το τσαπί
Τον σκέπασαν πονόψυχα με χώμα
Φτωχέ και δύσμοιρε θνητέ,
“χους ει
και εις χουν
απελεύσει.
