ΤΟ ΥΦΑΝΤΟ

Ένα υφαντό η ζωή μου:
ο Θεός μου και εγώ
τα χρώματά του να διαλέξω δεν μπορώ.
Μα Εκείνος ακατάπαυστα μοχθεί…

Κάποιες φορές υφαίνει θλίψη
κι εγώ μες στην αλαζoνεία την άφρονη
ξεχνώ πως Κείνος βλέπει το αποπανινό
κι εγώ το αποκάτω.

Μόνο όταν σιγήσει ο αργαλειός
και δεν πηγαινοέρχονται οι σαΐτες
θα ξεδιπλώσει ο Θεός το υφαντό
και θα εξηγήσει το γιατί

στου υφαντή τη μαεστρία την άφταστη
οι σκούρες οι κλωστές είναι το ίδιο χρήσιμες
όσο κι οι ασημένιες κι οι χρυσές
για κείνο που Αυτός έχει σχεδιάσει.

Εκείνος ξέρει, αγαπά, φροντίζει.
Τίποτε την αλήθεια τούτη να σκιάσει δεν μπορεί.
Δίνει το ωραιότερο σε Κείνους
Που αφήνουν την πρωτοβουλία σ’Αυτόν.

Corrie ten Boom (Weaving)