eeeath_admin Στη μεγάλη λεωφόρο
ταρατατζούμ – ταρατατζούμ,
με μαύρο ένδυμα
και ρυθμικό βήμα,
παρακολουθούμε μια κηδεία,
που δεν θέλει να τελειώσει
και να φθάσει στο νεκροταφείο.
Η μπάντα παίζει θορυβώδικα,
ταρατατζούμ – ταρατατζούμ
γιατί ο μακαρίτης ήτανε μεγάλος,
δηλαδή καθότανε σε μεγάλη καρέκλα,
και αντί ν' ακολουθήσει κι αυτή
την κηδεία,
έχουν ένα μαζιλαράκι
με τα παράσημα, που τα ξέχασε
στο μεγάλο συρτάρι του σαλονιού.
Μεγαλόσωμες κυρίες
με καπελίνα με φτερά
και με μαύρες πλερέζες
που ανεμίζουνε
στον ήχο του ταρατατζούμ,
σφίγγουν τα άσπρα χείλια τους,
κοιτάζουν λοξά η μια την άλλη
και αδημονούν,
πότε θα τελειώσει αυτή η κηδεία;
Τα κόρνα και το φαγγότο
δυνάμωσαν πολύ,
ταρατατζούμ – ταρατατζούμ,
να και ο λάκκος ανοιγμένος.
Τι επισημότητα! Τι μεγαλείο!
Υπομονή. Λίγα λεπτά
και όλα τελειώνουν.
Όχι. Κανείς δε θα κλάψει.
Η γκρανκάσα και το πίφερο
θα σκουπίσουν τον ιδρώτα
και θα πάνε για κρασί.
Και ένα βουνό από στεφάνια
θα κάνει πια συντροφιά
στον τόσο γρήγορα
ξεχασμένο μακαρίτη.
Και η αυλαία πέφτει
χωρίς δάκρυα, χωρίς χειροκροτήματα
και το έργο σταμάτησε απόψε,
τελευταία παράσταση.