eeeath_admin Πώς θα μπορέσουμε
τώρα να ξαναπλάσουμε
την μορφή Σου;
Εκείνο το βλέμα που έλαμπε
όπως το φως του μαγιού
και το χαμόγελο που άνθιζε
ανάμεσα στα κρίνα του κήπου.
Στήνουμε το αυτί μας
να ακούσουμε
το κελάδημα του πουλιού
μήπως και αφουγκραστούμε
τη δική σου φωνή.
Ανοίγουμε τα χέρια μας
Να κλείσουμε το άρωμα της αυγής
μήπως και αγκαλιάσουμε
την δική σου ψυχή.
Η μνήμη ματωμένη προσπαθεί
να σε σώσει
απ΄τα δόντια του χρόνου.
Κύριε, το ξέρουμε:
“Εν τη βασιλεία Σου
ο δίκαιος θα λάμψει
ως ο ήλιος εν τη δυνάμει του”
Όμως θα μπορέσουμε
να ακουμπήσουμε και πάλι
το κεφάλι στο στήθος του;
Θα μπορέσουμε να ακούσουμε ξανά
Το ζεστό παλμό της καρδιάς του;
