eeeath_admin Άνθισε στη σχισμή του βράχου
Τη ροδαυγή.
Χάιδεψε τη λευκή ομορφιά του
Του ζεφύρου πνοή,
Σκόρπισε τη γλυκιά ευωδιά του
Και σαν άπλωσε δείλι στη γη,
Τα χλωμά πέταλά του
Έγιναν των πουλιών
Η στρωμνή.
Τι κι αν διάβηκαν χρόνια,
Στον αέρα, στο χώμα
πλανιέται ακόμα
Μυρωμένη πνοή.
