eeeath_admin Τα πολύνεκρα δυστυχήματα στα Τρίκαλα και στη Ρουμανία μας συγκλονίζουν. Συμμεριζόμαστε τον πόνο των οικείων και ευχόμαστε ο Θεός να τους παρηγορήσει. Στο σκήνωμα των πολυφίλητων νεκρών, με σεβασμό αποθέτουμε κλαδί με μυρωμένα άνθη μυγδαλιών για να θυμούνται την αγαπημένη τους πατρίδα. Σαν βουερή νεκρώσιμη καμπάνα αντηχεί το ερώτημα του ποιητή : «Γιατί, γιατί, γιατί, γιατί να μη ζεσταίνει ο θάνατος …Γιατί ένας τέτοιος ουρανός εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος!» Ο θάνατος, ο πιο φρικτός και αδυσώπητος εχθρός μας , σβήνει τον ήλιο από τον ουρανό μας και σκοτεινιάζει τη ζωή μας, νεκρώνει τις ελπίδες μας και σαβανώνει τα ωραία όνειρά μας. Η Αγία Γραφή μάς πληροφορεί πως πλαστήκαμε για να ζούμε παντοτινά. Δεν υπήρχε ο θάνατος στα αρχικά σχέδια του Θεού. Είναι παρείσακτος στη ζωή του ανθρώπου. Στη σημερινή εποχή, παρόλα τα θαύματα της τεχνολογίας, παρόλα τα άλματα της ιατρικής, ο θάνατος καραδοκεί σε κάθε βήμα. Όμως, στον προαιώνιο καημό μας, ο Δημιουργός μας απάντησε. Στο γυμνό και έρημο λόφο του Γολγοθά επάνω στο Σταυρό του μαρτυρίου θυσίασε τον Γιο Του τον μονογενή για μας. Πραγματοποίησε τη λύτρωσή μας. Με το φρικτό Του θάνατο ο Χριστός μας λύτρωσε από την ενοχή μας, νίκησε το θάνατο , μας χάρισε την αιώνια ζωή. Αν και τάφηκε, αναστήθηκε. Τώρα, βαθιά στην καρδιά μας ανθίζει η πιο γλυκιά και αμάραντη ελπίδα. Το παγερό μνήμα δεν είναι το τέρμα. Είναι το γλυκοχάραμα μιας αβράδιαστης μέρας. Όσοι πιστεύουν στον Χριστό, όταν πεθαίνουν, μεταβαίνουν από τον θάνατο στη ζωή, από τη θλίψη στην χαρά, από την προσκαιρότητα, στην αιωνιότητα. «Με των ανέμων τα φτερά» πετούν απ’ τα φθαρτά, στα άφθαρτα, για να βρεθούν στην Παρουσία του Χριστού, στη μυριοπόθητη αιώνια Πολιτεία. Οι αγαπημένοι μας νεκροί ζουν, θυμούνται, νοσταλγούν, αγάλλονται, θωρούν την ωραιότητα του Θεού, γεύονται την απέραντη μακαριότητα και προσδοκούν την ένδοξη ανάστασή τους. Τα σώματά τους γερμένα στην αγκαλιά της γης, κάποια στιγμή, θα εγερθούν αναστημένα. Τα αγαπημένα μας πρόσωπα θα τα δούμε ξανά, νέα και ωραία ντυμένα με ένδοξα σώματα, ευτυχισμένα αιώνια. Από τα μνήματα των λυτρωμένων υψώνεται μυριόστομη θριαμβική η ιαχή : «κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη»
