eeeath_admin Οι ημέρες τη ζωής διαβαίνουν γοργά και σαν ορμητικά κύματα της θάλασσας μάς οδηγούν ανεπαίσθητα, όλο και πιο κοντά, στο αιώνιο αραξοβόλι. Άραγε, τι θα συναντήσουμε σαν φτάσουμε εκεί; Μια αβράδιαστη μέρα ή μια αξημέρωτη νύχτα; Θα ριχτούμε στην αγκαλιά της χαράς ή θα βρεθούμε στα φρικτά πλοκάμια της αιώνιας θλίψης; Ο απόστολος Παύλος προσδοκούσε με γλυκιά νοσταλγία τη στιγμή που θα αποβιβαζόταν στην αιώνια ακτή. Έγραφε τα έξοχα λόγια:«Επιθυμώ να λύσω τα σχοινιά της πρύμνης και να ξανοιχτώ στη θάλασσα για να βρεθώ κοντά στο Χριστό» (Φιλιπ.(1:23) Όσοι με πίστη Τον δεχτήκαμε στην καρδιά μας, ως προσωπικό Λυτρωτή μας, όταν τελειώσει το πολυκύμαντο ταξίδι της ζωής μας, θα φτάσουμε σίγουρα, στο ονειρικό ακρογιάλι. Θαλασσοδαρμένοι, ίσως και πληγωμένοι, όμως απέραντα ευτυχισμένοι, θα αράξουμε στη μυριοπόθητη χρυσή ακτή. Χορωδία αμέτρητων αγγέλων θα μας υποδεχτεί με εκρηκτικά αληλούϊα. Αγαπημένα πρόσωπα, λαμπροφορεμένα θα μας καλωσορίσουν. Η αιωνιότητα θα λάμψει μπροστά μας σαν μια πανέμορφη αυγή. Λυτρωμένοι με το αίμα του Χριστού θα δρασκελίσουμε τις πύλες της αιώνιας πόλης και η γλυκιά μορφή τού Λυτρωτή θα είναι η ακένωτη πηγή της χαράς μας.
